فرمودى آنان كه اذيّت مىكنند خدا و رسول او را خدا ايشان را در دنيا و آخرت لعنت نموده و از براى ايشان عذاب مهين آماده نموده ، و پيغمبر تو فرمود امام دوازدهم همنام من و از نسل حسين من است و حسن و حسين سيّد و بهتر و مهتر همهء جوانان اهل بهشتند و هفت امام ديگر ما به اجماع امّت و به اقرار دشمنان و قاتلان ايشان و بالبديهه ، عترت پيغمبر و اعلم و ازهد اهل زمان و جهان و هادى به حقّ و صاحب معجزات و كرامات بودند لهذا ما متابعت ايشان و قرآن نموديم و در متشابهات قرآن و بطون و تأويل آن به امر تو رجوع به همين راسخان در علم نموديم و مودّت و محبّت ايشان را كه اجر و مزد پيغمبر تو بود چون جان شيرين در دل و سينه نهان نموديم و دل و سينه را صدف اين گوهر ناياب قرار داديم و جان شيرين را فداء و وقاء و سپر بلاى او ساختيم و از قرآن و فرمايش ايشان تعدّى نكرديم و رأى و قياس و استحسان و خرص و تخمين و گمان را به پشت سر انداختيم و همه را كاذب و دشمن داشتيم و از دشمنان و جاهلان و غاصبان منصب امامت و خلافت ايشان تبرّى نموديم و دشمن داشتيم و مثل آن تولّا به اين تبرّا تقرّب جستيم و جمع بين ضدّين و نقيضين ننموديم . و چون از سنّى بپرسند كه شما با آنكه دانستيد و اقرار داشتيد كه ابو بكر و عمر و عثمان گذشته از لغزشها و خطاها و گناهان ايشان ، جاهل به احكام بودند و پيغمبر شما گفت علم من نيست مگر در نزد على ، و فرمود على با حقّ و حقّ با على است ، و فرمود هر كه به قرآن و عترت من تمسّك جويد گمراه نمىشود ، و من گفتم در قرآن خود كه عالم و جاهل مساوى نيستند و متابعت نمائيد آن را كه به حقّ هدايت مىنمايد ، و من علم و زهد و معجزه را برهان قاطع و نصّ واضح قرار دادم از براى اثبات پيغمبرى پيغمبران و شما نيز به همين تصديق ايشان نموديد آيا امامت و خلافت را بالاتر از نبوّت دانستيد كه در ثبوت او به اينها اكتفا نكرديد و حال آنكه او را از اصول خارج كرده از فروع دين حساب كرديد ؟ و يا على ( ع ) اعلم و ازهد و با معجزه نبود و يا ابو بكر و عمر و عثمان عالم به احكام و ازهد زمان و صاحب معجزه بودند ؟ آخر شما به چه دليل متابعت ابو بكر و عمر و عثمان نموديد و دست از عترت پيغمبر برداشتيد و تقليد ابو حنيفه و ديگران نموديد ؟ دوازده امام شما كو ؟ امام غايب شما كه همنام پيغمبر و از نسل حسين و امام دوازدهم است كيستند ؟ چه خواهند گفت ؟ البته در آنجا نيز مثل اينجا خواهند گفت دليل ما نيست مگر اتّفاق جمعى از اهل مدينه در سقيفه بر خلافت ابو بكر و نصّ ابو بكر بر